#Haiku op straat

Haiku op straat

De ogenschijnlijke eenvoud van de haiku spreekt me zeer aan. Met een beperkt aantal lettergrepen wordt een zintuigelijke beleving kernachtig en toegankelijk beschreven. Je treft ze gelukkig steeds vaker aan in het straatbeeld, die pareltjes. Deze trof ik aan in Middelburg:

ergens moet het zijn een soort verwilderde tuin van oude stilte


Laat het ego achterwege

Basho (1644-1694) wordt beschouwd als een van de grootste Haiku-meesters. In zijn tijd was mooischrijverij de norm. Basho, geïnspireerd door het zenboeddhisme, zette zich daartegen af. In zijn ogen was dichten geen vorm van zelfexpressie, maar een manier om een (natuur)beleving zo puur mogelijk te verwoorden. Daarvoor moest de dichter zichzelf helemaal wegcijferen. Hij schreef bijvoorbeeld:

Op een dorre tak is een kraai blijven zitten in de herfstavond


De kunst van het weglaten

Jezelf wegcijferen is waar het ook bij tekstschrijven voor een belangrijk deel om gaat. Ik heb een poosje gedacht dat de lezer het fijn vond als ik mijn eigen beleving een beetje liet doorklinken in een artikel. Dat bleek een misvatting. Mijn meest gelezen artikelen zijn die, waarin het lukte om overbodigheden weg te laten. Het cliché ‘schrijven is schrappen’ is maar al te waar. Onlangs had ik het in de een of andere tekst over een ‘hele hoge boom’. Bij nalezing schrapte ik ‘hele’ omdat dat

woord meer zei over mijn (over)enthousiasme, dan over de afmeting van de boom in kwestie. Zonder dat ‘hele’ heeft de lezer de ruimte om de boom zo hoog te fantaseren als hij zelf wil. Taalbeheersing is vooral een kwestie van zelfbeheering.


Genoeg is genoeg

Tekstschrijver Heinz Hermann Polzer alias drs. P heeft zich ook beziggehouden met de haiku.

Drie goede regels Zeventien lettergrepen Genoeg is genoeg


En zo is het maar net.

Leffers Teksten is aangesloten bij Tekstnet, de beroepsvereniging van tekstschrijvers